ایا در دوران عقد مهریه تعلق میگیرد؟ (راهنمای جامع حقوقی مهریه قبل از نزدیکی)

بله، مهریه در دوران عقد به زن تعلق می گیرد و او می تواند آن را مطالبه کند. با این حال، میزان و شرایط تعلق آن بسته به باکره بودن یا نبودن زن و وقوع نزدیکی متفاوت است که در این مقاله به تفصیل بررسی می شود.

لحظه انعقاد عقد نکاح، سرآغاز یک زندگی مشترک و تعهدات متقابل است؛ اما در کنار جنبه های عاطفی و اجتماعی، این رویداد دارای ابعاد حقوقی مهمی نیز هست که گاهی اوقات در هیاهوی جشن و شادمانی، از دید پنهان می مانند. یکی از این ابعاد، حق مهریه است که به محض جاری شدن صیغه عقد، برای زن ایجاد می شود. اما سؤالات بسیاری در این زمینه مطرح است، به ویژه زمانی که صحبت از دوران عقد، پیش از آغاز زندگی زناشویی کامل، به میان می آید. آیا مهریه در این دوران نیز به طور کامل به زن تعلق می گیرد؟ چه تفاوت هایی بین زن باکره و غیرباکره در این خصوص وجود دارد؟ و مراحل قانونی مطالبه آن چگونه است؟ در این مقاله، تلاش بر آن است تا به تمامی این ابهامات پاسخ داده شود و مسیری روشن برای درک حقوق و تکالیف زوجین در زمینه مهریه در دوران عقد ترسیم گردد.

مقدمه: درک اساس مهریه در قانون مدنی ایران

مهریه، واژه ای آشنا در فرهنگ ما، به حقی مالی گفته می شود که در زمان عقد نکاح، بر عهده مرد قرار می گیرد و به زن تعلق پیدا می کند. این حق، نه تنها نمادی از احترام و تضمین استقلال مالی زن در زندگی مشترک است، بلکه در مواقع دشواری می تواند پشتوانه ای محکم برای او باشد. درک عمیق تر این مفهوم، نیازمند بازنگری در مبانی قانونی آن است.

مهریه چیست و از چه زمانی به زن تعلق می گیرد؟

تصور کنید دو نفر تصمیم می گیرند زندگی مشترک خود را آغاز کنند و با خواندن صیغه عقد، زن و شوهر می شوند. در همین لحظه، یعنی به محض انعقاد عقد نکاح، قانون مدنی ایران، زن را مالک تمامی مهریه تعیین شده می داند. ماده ۱۰۸۲ قانون مدنی به صراحت بیان می دارد: به محض عقد، زن مالک مهر می شود و می تواند هر نوع تصرفی که بخواهد در آن بنماید. این یعنی، حتی اگر یک روز پس از عقد، زن تصمیم به مطالبه مهریه خود بگیرد، قانون این حق را به او می دهد. این حکم، اهمیت عقد نکاح را در تعیین حقوق مالی زن برجسته می کند و نشان می دهد که مهریه، وعده ای برای آینده نیست، بلکه حقی نقد و مسلم است که با امضای سند ازدواج تثبیت می شود.

انواع مهریه (عندالمطالبه و عندالاستطاعه) و قابلیت مطالبه در دوران عقد

شاید شنیده باشید که مهریه به دو نوع اصلی تقسیم می شود: عندالمطالبه و عندالاستطاعه. مهریه عندالمطالبه به آن دسته از مهریه ها اطلاق می شود که زن هر زمان اراده کند، می تواند آن را از همسر خود مطالبه نماید و مرد مکلف به پرداخت آن است. به عبارت دیگر، این نوع مهریه، بلافاصله پس از عقد قابل وصول است. در مقابل، مهریه عندالاستطاعه مشروط به توانایی مالی مرد است؛ یعنی زن تنها زمانی می تواند آن را مطالبه کند که ثابت شود مرد توانایی پرداخت آن را دارد. اما یک نکته مهم در اینجا وجود دارد: در دوران عقد، هر دو نوع مهریه، چه عندالمطالبه و چه عندالاستطاعه، قابل مطالبه هستند. البته، نحوه اثبات استطاعت مالی مرد برای مهریه عندالاستطاعه، مسیری جداگانه دارد، اما اصل حق مطالبه، حتی پیش از شروع زندگی زناشویی کامل، محفوظ است. این موضوع نشان می دهد که قانون، حق زن بر مهریه را بسیار جدی تلقی می کند.

مهریه در دوران عقد: بررسی دقیق شرایط تعلق و میزان آن

مسئله مهریه در دوران عقد، پیچیدگی های خاص خود را دارد که درک آن ها برای هر دو طرف، زن و مرد، ضروری است. این دوران که معمولاً پیش از شروع زندگی مشترک زیر یک سقف و وقوع نزدیکی است، می تواند سرنوشت مهریه را به شکل های مختلفی رقم بزند. در ادامه به بررسی دقیق این شرایط و میزان مهریه در هر یک از حالات می پردازیم.

مطالبه مهریه در دوران عقد بدون قصد طلاق (حق حبس)

یکی از مهم ترین حقوقی که قانون مدنی برای زن در دوران عقد، به ویژه برای زن باکره، در نظر گرفته است، «حق حبس» است. این حق به زن اجازه می دهد تا زمانی که تمامی مهریه خود را دریافت نکرده است، از انجام وظایف زناشویی خودداری کند، بدون آنکه ناشزه محسوب شود.

حق حبس چیست؟ (ماده ۱۰۸۵ قانون مدنی)

تصور کنید که عقد جاری شده است، اما هنوز زندگی مشترک کامل آغاز نشده و نزدیکی میان زوجین صورت نگرفته است. در این شرایط، زن باکره، به استناد ماده ۱۰۸۵ قانون مدنی، می تواند از حق حبس خود استفاده کند. مفهوم این حق به این معناست که زن می تواند از تمکین خاص (یعنی برقراری رابطه زناشویی) خودداری کند تا زمانی که مهریه عندالمطالبه خود را به طور کامل دریافت کرده باشد. برای اعمال این حق، لازم است که زن همچنان باکره باشد و نزدیکی بین او و همسرش صورت نگرفته باشد. این حق، ابزاری قانونی برای زن است تا از حقوق مالی خود پیش از شروع کامل زندگی مشترک دفاع کند.

اعمال حق حبس در دوران عقد، به زن باکره این قدرت را می دهد که با مطالبه مهریه عندالمطالبه خود، حقوق مالی اش را تضمین کند، حتی اگر هنوز زندگی زناشویی به طور کامل آغاز نشده باشد.

میزان مهریه در صورت اعمال حق حبس

در صورتی که زن باکره در دوران عقد از حق حبس خود استفاده کند و نزدیکی بین زوجین واقع نشده باشد، مرد مکلف است تمامی مهریه تعیین شده را به زن پرداخت کند. این به آن معناست که در این حالت، تفاوتی بین میزان مهریه پرداختی با حالتی که زندگی مشترک کامل شکل گرفته باشد، وجود ندارد. زن مستحق دریافت تمام مهریه است و مرد نمی تواند به بهانه عدم نزدیکی، از پرداخت آن به صورت کامل شانه خالی کند. البته این امر مستلزم آن است که مهریه از نوع عندالمطالبه باشد یا در صورت عندالاستطاعه بودن، توانایی مالی مرد برای پرداخت آن اثبات شود.

مهریه در صورت طلاق در دوران عقد

متأسفانه، گاهی اوقات زندگی مشترک پیش از آنکه حتی به طور کامل آغاز شود، به پایان می رسد. طلاق در دوران عقد، به ویژه در شرایطی که نزدیکی صورت نگرفته باشد، احکام ویژه ای در مورد مهریه دارد که اطلاع از آن ها بسیار مهم است.

طلاق در دوران عقد و وضعیت زن باکره

یکی از متداول ترین پرسش ها در این زمینه این است که اگر زن و مرد در دوران عقد و پیش از نزدیکی از یکدیگر طلاق بگیرند، مهریه زن باکره چقدر خواهد بود؟ قانون مدنی در ماده ۱۰۹۲ به این وضعیت پرداخته و مقرر می دارد: هرگاه شوهر قبل از نزدیکی زن خود را طلاق دهد، زن مستحق نصف مهر خواهد بود و اگر شوهر بیش از نصف را قبلاً داده باشد، حق دارد مازاد از نصف را عیناً یا مثلاً یا قیمتاً استرداد کند. این یعنی در این شرایط، زن باکره تنها مستحق دریافت نیمی از مهریه تعیین شده در سند نکاحیه است.

اما یک نکته حقوقی مهم، رای وحدت رویه دیوان عالی کشور است که مفهوم نزدیکی را به جای ازاله بکارت به عنوان ملاک قانونی برای تعلق کامل مهریه مطرح کرده است. این رای، اهمیت ویژه ای دارد زیرا گاهی اوقات ممکن است نزدیکی صورت گیرد اما به دلایلی بکارت زائل نشود. در چنین مواردی، ملاک، وقوع نزدیکی است نه صرفاً وضعیت بکارت. دادگاه ها برای احراز این موضوع ممکن است زوجین را به پزشکی قانونی ارجاع دهند.

علاوه بر مهریه، طلاق زن باکره اثرات دیگری نیز دارد. به عنوان مثال، زن باکره ای که در دوران عقد طلاق می گیرد، نیازی به نگه داشتن عده طلاق ندارد و در صورت تمایل، می تواند با ارائه گواهی بکارت، نام همسر سابق خود را از شناسنامه اش حذف کند.

طلاق در دوران عقد و وضعیت زن غیر باکره (به دلیل نزدیکی با زوج)

در مقابل، اگر در دوران عقد، نزدیکی بین زوجین واقع شده باشد و زن به دلیل همین نزدیکی، باکره نباشد، در صورت طلاق، او مستحق دریافت تمام مهریه خواهد بود. دلیل این امر آن است که با وقوع نزدیکی، تمامی حقوق و تکالیف زناشویی به طور کامل شکل گرفته و مهریه نیز به طور کامل به ملکیت زن درآمده است. در این حالت، حتی اگر طلاق در همان دوران عقد اتفاق بیفتد، مرد مکلف به پرداخت کل مهریه است.

فسخ نکاح در دوران عقد و مهریه

جدای از طلاق، راه دیگری برای انحلال عقد نکاح وجود دارد که به آن «فسخ نکاح» می گویند. شرایط فسخ نکاح با طلاق متفاوت است و در مورد مهریه نیز احکام خاص خود را دارد.

تفاوت فسخ نکاح و طلاق

تصور کنید که زن و مردی به دلایل مختلف تصمیم به جدایی گرفته اند. این جدایی می تواند به دو صورت کلی اتفاق بیفتد: طلاق یا فسخ نکاح. طلاق، عملی حقوقی است که با اراده مرد (یا در موارد خاص با درخواست زن و حکم دادگاه) و رعایت تشریفات قانونی خاص خود انجام می شود. اما فسخ نکاح، زمانی اتفاق می افتد که یکی از طرفین، به دلیل وجود عیوب خاص یا تدلیس (فریب) که در قانون پیش بینی شده است، بتواند عقد را یک طرفه بر هم بزند. تفاوت اصلی در این است که فسخ نکاح نیازی به تشریفات و مراحل طلاق (مانند عده نگه داشتن برای زن باکره یا رضایت زوج) ندارد و به محض اثبات دلیل قانونی، عقد منحل می شود.

موارد فسخ نکاح قبل از نزدیکی و تاثیر آن بر مهریه (ماده ۱۱۰۱ قانون مدنی)

ماده ۱۱۰۱ قانون مدنی در مورد وضعیت مهریه در صورت فسخ نکاح پیش از نزدیکی، حکم صریح دارد: هرگاه عقد نکاح قبل از نزدیکی به جهتی فسخ شود، زن حق مهریه ندارد، مگر در صورتی که موجب فسخ عنن باشد که در این صورت با وجود فسخ نکاح، زن مستحق نصف مهر است.

این بدان معناست که اگر عقد نکاح به هر دلیلی (غیر از «عنن» مرد) قبل از نزدیکی فسخ شود، زن هیچ مهریه ای نخواهد داشت. اما استثنای مهم اینجاست: اگر علت فسخ نکاح، «عنن» مرد باشد (یعنی ناتوانی جنسی مرد در برقراری رابطه زناشویی)، حتی اگر نزدیکی صورت نگرفته باشد، زن مستحق نصف مهریه خواهد بود. این یک مورد خاص است که قانونگذار برای حمایت از زن در نظر گرفته است.

موارد عدم تعلق مهریه در دوران عقد (تدلیس در ازدواج)

گاهی اوقات، یکی از طرفین با پنهان کردن واقعیتی مهم یا ارائه اطلاعات نادرست، دیگری را فریب می دهد تا به ازدواج رضایت دهد. این موضوع در قانون به عنوان «تدلیس در ازدواج» شناخته می شود و می تواند عواقب جدی برای مهریه داشته باشد.

تدلیس چیست؟ (مخفی کردن عدم باکرگی یا سایر اوصاف)

تدلیس در ازدواج به معنای فریب دادن طرف مقابل برای ترغیب او به ازدواج است. یکی از شایع ترین مصادیق تدلیس، مخفی کردن عدم باکرگی زن است، در حالی که در زمان عقد، شرط باکرگی وجود داشته یا به صورت ضمنی مورد توافق قرار گرفته باشد. علاوه بر این، پنهان کردن سایر عیوب یا ویژگی های مهمی که در ازدواج مؤثر هستند (مانند بیماری های خاص، سابقه کیفری، یا عدم داشتن اوصاف تحصیلی/شغلی که ادعا شده است) نیز می تواند مصداق تدلیس باشد. این فریبکاری، اساس اعتماد در رابطه زناشویی را خدشه دار می کند و قانون برای آن تدابیری اندیشیده است.

حق فسخ نکاح برای مرد و نتیجه آن (عدم تعلق مهریه)

اگر مرد پس از عقد و پیش از نزدیکی، متوجه تدلیس زن (مثلاً مخفی کردن عدم باکرگی) شود، حق فسخ نکاح را پیدا می کند. در این حالت، مرد می تواند با ارائه دادخواست فسخ نکاح به دلیل تدلیس، عقد را یک طرفه بر هم بزند. نتیجه حقوقی این فسخ، بسیار مهم است: در صورت اثبات تدلیس و فسخ نکاح، زن مستحق دریافت هیچ مهریه ای نخواهد بود. این حکم، برای جلوگیری از سوءاستفاده و فریبکاری در امر ازدواج است و به مرد این امکان را می دهد که از خود در برابر فریب دفاع کند.

یک نمونه از متن شکواییه تدلیس

اگر خدای ناکرده در چنین شرایطی قرار گرفتید، تنظیم یک شکواییه حقوقی دقیق و مستند ضروری است. برای مثال، شکواییه ای با این مضمون می تواند آغازگر فرآیند قضایی باشد:

«ریاست محترم دادگاه خانواده، اینجانب … به استناد سند ازدواج شماره … مورخ … با خوانده (خانم …) ازدواج نموده ام. شرط ضمنی یا صریح اینجانب برای ازدواج، باکره بودن ایشان بوده است که متاسفانه پس از عقد و پیش از نزدیکی، متوجه عدم صحت این ادعا گردیده ام. لذا با استناد به ماده ۱۱۲۸ قانون مدنی و به دلیل تدلیس در امر ازدواج، تقاضای فسخ نکاح و عدم تعلق مهریه را دارم.»

البته، این تنها یک نمونه ساده است و برای تنظیم شکواییه دقیق و پیگیری پرونده، مشاوره با وکیل متخصص خانواده اکیداً توصیه می شود تا از پایمال شدن حقوق جلوگیری شود.

مراحل قانونی مطالبه مهریه در دوران عقد

پس از درک ابعاد حقوقی تعلق مهریه در دوران عقد، نوبت به شناخت مراحل عملی مطالبه آن می رسد. این فرآیند می تواند از طریق اجرای ثبت یا دادگاه دنبال شود و هر کدام مزایا و محدودیت های خاص خود را دارند.

مطالبه از طریق اجرای ثبت (بهترین و سریع ترین روش)

اغلب کارشناسان حقوقی، مطالبه مهریه از طریق اجرای ثبت را به دلیل سرعت و کارایی بالاتر، بهترین روش می دانند. این روش برای مهریه های عندالمطالبه، که سند رسمی ازدواج دارند، بسیار مناسب است.

1. مراجعه به دفترخانه ثبت ازدواج: اولین گام، مراجعه به دفترخانه ای است که عقد ازدواج در آن ثبت شده است. در این دفترخانه، سند ازدواج شما موجود است و می توانید درخواست خود را مطرح کنید.
2. تنظیم درخواست صدور اجراییه و مراحل اداری: در دفترخانه، فرم مطالبه مهریه را تکمیل کرده و درخواست صدور اجراییه برای مهریه را ارائه می دهید. این درخواست به دایره اجرای ثبت ارسال می شود.
3. استعلام و توقیف اموال زوج: پس از صدور اجراییه، دایره اجرای ثبت به وسیله استعلام از مراجع مختلف (مانند بانک ها برای موجودی حساب، اداره ثبت اسناد برای املاک، راهنمایی و رانندگی برای وسایل نقلیه، مخابرات برای سیم کارت و…) به شناسایی و توقیف اموال منقول و غیرمنقول مرد اقدام می کند. این توقیف با هدف تأمین مهریه زن صورت می گیرد.
4. مزایا و محدودیت های این روش:
   • مزایا: سرعت بالاتر، عدم نیاز به مراحل طولانی دادرسی، امکان توقیف فوری اموال.
   • محدودیت ها: تنها برای مهریه های عندالمطالبه قابل استفاده است، برای مهریه عندالاستطاعه باید از طریق دادگاه اقدام شود، در صورتی که مرد اموال رسمی به نام خود نداشته باشد، این روش ممکن است بی ثمر باشد.

مطالبه از طریق دادگاه (در صورت عدم حصول نتیجه از اجرای ثبت یا برای موارد خاص)

اگر از طریق اجرای ثبت به نتیجه مطلوب نرسیدید، یا در مواردی مانند مهریه عندالاستطاعه که نیاز به اثبات استطاعت مالی مرد است، باید از طریق دادگاه اقدام کنید.

1. مراجعه به دفاتر خدمات الکترونیک قضایی و تنظیم دادخواست: برای شروع فرآیند قضایی، باید به یکی از دفاتر خدمات الکترونیک قضایی مراجعه کرده و «دادخواست مطالبه مهریه» را تنظیم و ثبت کنید. این دادخواست باید شامل تمامی مشخصات زوجین، مبلغ مهریه و دلایل قانونی مطالبه باشد.
2. مراحل رسیدگی قضایی و صدور حکم: پس از ثبت دادخواست، پرونده به دادگاه خانواده ارجاع می شود. دادگاه پس از بررسی مدارک، شنیدن اظهارات طرفین و در صورت نیاز، انجام تحقیقات لازم (مانند ارجاع به پزشکی قانونی برای تعیین وضعیت بکارت یا نزدیکی)، اقدام به صدور حکم در خصوص مهریه می کند. این فرآیند ممکن است زمان برتر از روش اجرای ثبت باشد.

مدارک لازم برای مطالبه مهریه

برای هر یک از روش های مطالبه مهریه، ارائه مدارک معتبر و کامل از اهمیت بالایی برخوردار است. این مدارک شامل موارد زیر می شود:

• سند ازدواج: اصل یا کپی مصدق سند ازدواج، اصلی ترین مدرک برای اثبات عقد نکاح و میزان مهریه است.
• شناسنامه و کارت ملی زوجین: برای احراز هویت زن و مرد.
• گواهی پزشکی قانونی (در صورت نیاز و ارجاع دادگاه): در مواردی که وضعیت باکرگی یا وقوع نزدیکی محل اختلاف باشد، دادگاه می تواند زن را برای معاینه و دریافت گواهی به پزشکی قانونی ارجاع دهد. این گواهی در تعیین میزان مهریه (نصف یا تمام) نقش حیاتی دارد.

هزینه های مطالبه و اجرا گذاشتن مهریه در دوران عقد

مطالبه مهریه، چه از طریق اجرای ثبت و چه از طریق دادگاه، شامل هزینه هایی است که باید پرداخت شود. این هزینه ها متغیر بوده و بسته به مبلغ مهریه، پیچیدگی پرونده و نیاز به وکیل متفاوت است.

• هزینه های دادرسی: شامل هزینه ثبت دادخواست در دادگاه و سایر هزینه های قانونی مربوط به مراحل قضایی.
• هزینه های اجراییه: هزینه های مربوط به صدور اجراییه در دفترخانه و دایره اجرای ثبت.
• حق الوکاله وکیل: در صورتی که از وکیل برای پیگیری پرونده استفاده شود، حق الوکاله وکیل نیز به هزینه ها اضافه خواهد شد. مبلغ حق الوکاله بر اساس تعرفه وکیل و توافق با موکل متغیر است.

با توجه به متغیر بودن این هزینه ها، نمی توان یک مبلغ ثابت برای تمامی پرونده ها اعلام کرد. بهتر است پیش از هر اقدامی، با یک وکیل متخصص مشورت کرده و از جزئیات هزینه ها مطلع شوید.

نکات حقوقی مهم و راهنمای عمل

در کنار تمامی توضیحات قانونی، نکات عملی و حقوقی مهمی وجود دارد که آگاهی از آن ها می تواند به زوجین در دوران عقد کمک کند تا با دید بازتری تصمیم گیری نمایند. این نکات، اغلب سوالات پرتکراری هستند که در مواجهه با مسائل مهریه در دوران عقد مطرح می شوند.

گواهی سلامت و بکارت: چیستی و اهمیت آن در پرونده های مهریه

گواهی سلامت یا به طور خاص، گواهی بکارت، مدرکی است که توسط پزشک متخصص یا سازمان پزشکی قانونی صادر می شود و وضعیت بکارت زن را تأیید می کند. این گواهی، در پرونده های مهریه دوران عقد که بحث بر سر باکره بودن یا نبودن زن است، از اهمیت بالایی برخوردار است. در مواردی که نزدیکی مورد انکار یا تردید باشد، دادگاه می تواند زن را برای معاینه به پزشکی قانونی ارجاع دهد. نتیجه این گواهی، نقش تعیین کننده ای در مشخص شدن میزان مهریه (نصف یا تمام) و همچنین امکان حذف نام همسر از شناسنامه (در صورت طلاق باکره) دارد. دریافت گواهی بکارت نیازمند رضایت خود فرد است و حتی با درخواست مقام قضایی نیز این رضایت شرط است. همچنین، برای احراز هویت، عکس فرد باید بر روی گواهی الصاق و مهر شود.

تاثیر قانون جدید مهریه (۱۱۰ سکه) بر مهریه دوران عقد

قانون جدید مهریه، که به محدودیت ۱۱۰ سکه بهار آزادی معروف است، تأثیر قابل توجهی بر نحوه اجرای مهریه دارد. بر اساس این قانون، مرد تنها تا سقف ۱۱۰ سکه بهار آزادی (یا معادل آن) ملزم به پرداخت مهریه است و در صورت عدم توانایی، ممکن است با حکم جلب و زندان مواجه شود. اما برای مهریه های مازاد بر ۱۱۰ سکه، زن تنها در صورتی می تواند آن را مطالبه کند که ثابت شود مرد توانایی مالی برای پرداخت آن را دارد. این قانون، هم در دوران عقد و هم پس از آن، اعمال می شود و نحوه اجرا گذاشتن مهریه و نتایج آن را تحت تأثیر قرار می دهد. بنابراین، حتی اگر مهریه در سند ازدواج بیشتر از ۱۱۰ سکه تعیین شده باشد، اجرای آن پس از ۱۱۰ سکه منوط به اثبات استطاعت مالی مرد خواهد بود.

آیا امکان تقسیط مهریه در دوران عقد وجود دارد؟

بله، امکان تقسیط مهریه در دوران عقد نیز وجود دارد. اگر مرد توانایی پرداخت یکجای تمامی مهریه را نداشته باشد، می تواند از دادگاه درخواست اعسار (ناتوانی مالی) کرده و درخواست تقسیط مهریه را مطرح کند. دادگاه پس از بررسی وضعیت مالی مرد، در صورت احراز اعسار، حکم به تقسیط مهریه خواهد داد. این حکم می تواند شامل پرداخت یک پیش پرداخت (معمولاً بخشی از مهریه) و سپس اقساط ماهانه باشد. این موضوع، چه در دوران عقد و چه پس از آن، برای مردانی که با دشواری مالی روبرو هستند، راهگشا است.

نقش وکیل متخصص در موفقیت پرونده های مهریه دوران عقد

مسائل حقوقی خانواده، به ویژه موضوع مهریه، ظرافت ها و پیچیدگی های بسیاری دارد که ممکن است برای افراد عادی قابل درک نباشد. قوانین، رویه های قضایی و تفاسیر مختلفی که از آن ها صورت می گیرد، می تواند مسیر پرونده را تغییر دهد. به همین دلیل، کمک گرفتن از یک وکیل متخصص خانواده، می تواند نقش بسیار مهمی در موفقیت پرونده های مهریه دوران عقد ایفا کند. یک وکیل مجرب می تواند:

• مشاوره حقوقی دقیق ارائه دهد و تمامی جوانب قانونی را به موکل توضیح دهد.
• مدارک لازم را به درستی جمع آوری و تنظیم کند.
• دادخواست ها و لوایح حقوقی را با استناد به مواد قانونی و رویه های قضایی تهیه کند.
• در جلسات دادگاه حضور یابد و از حقوق موکل دفاع کند.
• فرآیند مطالبه مهریه را با سرعت و کارایی بیشتری پیش ببرد.

حضور وکیل، به خصوص در مواردی که بحث بر سر باکرگی، نزدیکی، تدلیس یا فسخ نکاح است، می تواند تفاوت بزرگی در نتیجه پرونده ایجاد کند و از پایمال شدن حقوق یکی از طرفین جلوگیری نماید.

آیا اگر زن تمکین نکند مهریه تعلق میگیرد؟

موضوع تمکین زن و تعلق مهریه، به خصوص در دوران عقد، بسیار حساس است. اگر زن در دوران عقد (و قبل از نزدیکی) از حق حبس خود استفاده کند و مهریه اش را مطالبه نماید و تمکین نکند، ناشزه محسوب نمی شود و مهریه به او تعلق می گیرد. اما اگر زن بدون دلیل موجه و بدون مطالبه مهریه از حق حبس، از تمکین خودداری کند، ممکن است ناشزه محسوب شود. در حالت ناشزه بودن، زن حق نفقه را از دست می دهد، اما حق مهریه (حتی در صورت ناشزه بودن) پابرجاست و همچنان به او تعلق می گیرد. با این حال، باید توجه داشت که ناشزه بودن می تواند در برخی تصمیمات قضایی و فرآیندهای مربوط به طلاق و حقوق دیگر زن تأثیرگذار باشد.

نتیجه گیری: جمع بندی و توصیه نهایی

همانطور که در این مقاله به تفصیل بررسی شد، مهریه در دوران عقد، حقی مسلم و مالی برای زن است که به محض جاری شدن صیغه نکاح به او تعلق می گیرد. اما میزان و شرایط تعلق آن، تابع جزئیاتی از قبیل باکره بودن یا نبودن زن، وقوع نزدیکی بین زوجین، و علت انحلال عقد (طلاق یا فسخ نکاح) است. در شرایطی که زن باکره و نزدیکی صورت نگرفته باشد، در صورت طلاق، نیمی از مهریه به او تعلق می گیرد؛ اما در صورت اعمال حق حبس، مستحق تمامی مهریه است. اگر نزدیکی واقع شده باشد، زن مستحق تمامی مهریه خواهد بود. همچنین، در موارد خاصی مانند تدلیس در ازدواج و فسخ نکاح (به جز مورد عنن مرد)، ممکن است هیچ مهریه ای به زن تعلق نگیرد.

پیچیدگی های حقوقی این مسائل، لزوم آگاهی و دقت عمل را برای زوجین بیش از پیش مطرح می سازد. هر گامی که در مسیر ازدواج، به ویژه در دوران عقد، برداشته می شود، می تواند تأثیرات حقوقی بلندمدتی داشته باشد. از این رو، مشاوره با وکیل متخصص خانواده پیش از هرگونه اقدام، از تنظیم سند ازدواج گرفته تا مطالبه مهریه یا تصمیم به جدایی، نه تنها توصیه، بلکه یک ضرورت است. این مشاوره ها می توانند راهنمای شما در مسیر پرفراز و نشیب قوانین باشند و به شما کمک کنند تا حقوق خود را به درستی شناخته و از آن دفاع کنید، و از تصمیمات عجولانه که ممکن است عواقب جبران ناپذیری داشته باشند، جلوگیری شود.